Los Bosques de Tuchola es una de las mayores áreas de bosques en Polonia que abarca alrededor de 3 mil kilómetros cuadrados cubiertos de coníferas, sobre todo pinos. El relieve diversificado con una rica red fluvial se suma al atractivo paisajístico. Algunos bosques están bajo protección jurídica y son un parque nacional.

El Parque Nacional de Bosques de Tuchola cubre un área formada por  un glaciar, más bien, por los fenómenos estrechamente relacionados con su retirada al final de la última glaciación. El hielo derretido y el agua que salía de debajo del glaciar llevaba grandes cantidades de rocas que formaron un paisaje plano, decorado con unos característicos lagos largos y estrechos. Otro de los atractivos geográficos del parque son grandes grupos de dunas arenosas que son un fenómeno asociado más a la costa marítima, sin embargo aquí aparecen como dunas continentales. Las numerosas depresiones, a menudo llenas de agua son huellas de grandes masas de hielo desprendidas del glaciar, conocidas como "hielo muerto" que poco a poco se derretían por el calentamiento global. En el parque nacional dominan pinos, pero también hay plantas poco comunes, incluidas arcaicas de la época del retroceso del hielo de los territorios de Polonia del norte. Estas plantas raras ocupan en particular las grandes extensiones de turberas formadas por el recubrimiento de los lagos poco profundos con plantas. También son interesantes los antiguos robles y hayas que antes eran muy populares en Bosques de Tuchola pero en su mayoría fueron destruidos por una mala explotación agrícola del hombre en el pasado.

En Bosques de Tuchola también habitan animales característicos para Europa Central, como corzos, jabalíes, ciervos y zorros, e incluso lobos. Entre las aves se pueden encontrar especies raras como aves liras y urogallos, cigüeñas negras y halcones migratorios.

El área de Bosques de Tuchola también es una zona muy atractiva para los turistas. Entre las atracciones locales dignas de mención son las rutas en kayak por los ríos y lagos, p.ej. por el lago Charzykowskie y la ruta del Gran Canal del Brda, los círculos de piedra en Odry y los monumentos de la hidrotecnia. Los establecimientos de alojamiento y gastronomía ofrecen numerosas casas de huéspedes y casas rurales.

Park Narodowy

Park Narodowy "Bory Tucholskie"

Bory Tucholskie to jeden z trzech najmłodszych parków narodowych w Polsce. Utworzono go w 1996 r. na obejmującym ponad 4,5 tysiąca hektarów obszarze w południowej części Kaszub.

Teren parku to dawne przedpole topiącego się lodowca, stąd dominują w nim krajobrazy sandrowych, piaszczystych równin i polodowcowych rynien, często tworzących wydłużone jeziora. Największym z nich jest Jezioro Ostrowite. Częściowo na terenie parku znajduje się również rynnowe Jezioro Charzykowskie, jedno z ważniejszych miejsc na mapie polskiego żeglarstwa. Niektóre z 21 jezior położonych w granicach parku, połączone ciekami wodnymi, tworzą tzw. Strugę Siedmiu Jezior. Charakterystyczne dla parku jest występowanie wydm śródlądowych, które tu właśnie tworzą jedno z największych nagromadzeń tego typu obiektów w Polsce. Wielką różnorodność wykazuje miejscowa flora, wśród której dominują bory sosnowe rosnące na suchych glebach. Spotkać można także siedliska bagienne, w których zdarzają się rzadkie gatunki roślin, będących reliktami okresu wycofywania się lądolodu z terenu dzisiejszych Borów Tucholskich. Równie bogato przedstawia się parkowa fauna, ze zwierzętami charakterystycznymi dla naszej strefy klimatycznej, w tym tak rzadkimi gatunkami jak wilki, czarne bociany, głuszce i cietrzewie. Przy odrobinie szczęścia można zobaczyć szybującego nad koronami drzew sokoła. Na terenie parku nie brakuje także zabytków kulturowych, wśród których dominują ludzkie osiedla o zachowanym, zabytkowym układzie. Przez park prowadzą dwa szlaki rowerowe i pięć szlaków pieszych. Wytyczono w nim także trzy ścieżki edukacyjne.