Bory Tucholskie to jeden z największych kompleksów leśnych w Polsce, obejmujący około 3 tysięcy kilometrów kwadratowych porośniętych głównie drzewami iglastymi z sosną na czele. Atrakcyjności krajobrazowej dodaje mu urozmaicona rzeźba terenu z bogatą siecią wodną. Część borów objęta została ochroną prawną i stanowi obecnie park narodowy.
Park Narodowy Borów Tucholskich obejmuje obszar ukształtowany przez lodowiec, a ściślej zjawiska związane z jego wycofywaniem się u końca ostatniego zlodowacenia. Topniejący lód i wypływająca spod niego woda niosąca ogromne ilości materiału skalnego, uformowały równinny krajobraz, ozdobiony charakterystycznymi, długimi jeziorami rynnowymi. Niewątpliwą atrakcją geograficzną parku są wielkie skupiska piaszczystych wydm - zjawiska kojarzonego raczej z wybrzeżem morza - tu występujących jako wydmy śródlądowe. Liczne zagłębienia terenu, często wypełnione wodą - to ślady po ogromnych bryłach lodu oderwanych od lodowca, zwanych "martwym loden", które stopniowo topiły się w miarę ocieplania klimatu. Oprócz dominującej sosny, na terenie parku narodowego występują rzadkie rośliny zaliczane do reliktów okresu wycofywania się lodu z terenów północnej Polski. Zajmują one zwłaszcza obszary rozległych torfowisk, powstałych przez zarastanie płytszych jezior. Rzadkie, ale tym bardziej ciekawe są także występujące gdzieniegdzie okazy wiekowych dębów i buków, kiedyś bardzo popularne w Borach Tucholskich, w większości zniszczone przez rabunkową gospodarkę człowieka w przeszłości.

Obszary leśne Borów Tucholskich są także ostoją zwierzyny charakterystycznej dla Europy Środkowej, takiej jak sarny, dziki, jelenie i lisy, a nawet wilki. Spośród ptactwa można w tucholskich lasach spotkać gatunki tak rzadkie jak cietrzewie i głuszce, czarne bociany i wędrowne sokoły.

Obszar Borów Tucholskich to także okolica bardzo atrakcyjna turystycznie. Wśród miejscowych atrakcji wypada wymienić szlaki kajakowe na rzekach i jeziorach, z Jeziorem Charzykowskim i szlakiem Wielkiego Kanały Brdy na czele, Kamienne Kręgi w Odrach, zabytki hydrotechniczne. Zaplecze noclegowo-gastronomiczne zapewniają liczne pensjonaty i gospodarstwa agroturystyczne.

Swornegacie

Swornegacie

Swornegacie to jedna z największych i najstarszych wsi południa Kaszub, położona nad Brdą, między jeziorami Witoczno a Karsińskim. Oddalone są od Chojnic 25 km na północ. Centrum agroturystyczne i zagłębie kajakowe.

Będąc w Sornychgaciach warto odwiedzić Kaszubski Dom Rękodzieła Ludowego, który powstał w 2005 roku. W wewnątrz można zobaczyć sprzęty , które kiedyś używano w gospodarstwie domowym, zobaczyć dzieła sztuki ludowej. Jest to także punkt informacji turystycznej i sklep z pamiątkami. można tutaj kupić wyrobu tutejszych rękodzielników. W obiekcie organizowane są wystawy malarstwa, fotografii i rzeźby kaszubskiej artystów plastyków i rękodzielników.

Kościół pw. Świętej Barbary to neobarokowy kościół w Swornychgaciach powstał w latach 1912 - 1916 wskutek aktywnej działalności ks. Franciszka Drapiewskiego. Autorem projektu był Fritz Kunst z Kolonii. Do roku 1980 obok murowanego kościoła stał drewniany kościółek z 1742 roku, w którym msze święte odbywały się sporadycznie. Kuria Biskupia przekazała go jednak do Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.

Patronką nowo wybudowanego kościoła została św. Barbara, szczególnie czczona przez rybaków. Zapewne ze względu na to, że mieszkańcy Swornychgaci zajmowali się rybołówstwem. Świątynia została zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce i otynkowana. Dach pokryto czerwoną dachówką. Sylwetką kościół nawiązuje do starej kaszubsko-pomorskiej tradycji architektonicznej. Hełm wieży, wykonany z miedzianej blachy, kształtem przypomina cebulę.

Wchodząc do wnętrza kościoła warto zwrócić uwagę na polichromie, których autorem jest brat księdza Franciszka Drapiewskiego - Władysław. Kolorystycznie nawiązują one do krajobrazów okolicy. Ciekawe są również trzy ołtarze i organy o bogatej dekoracji. Wykonali je artyści z Bawarii. Uwagę przykuwają również wspaniałe żyrandole wykonane z drewna i rogu.

W okresie letnim kościół zapełnia się nie tylko mieszkańcami, ale i turystami, uczestnikami obozów i spływów. Liturgia wówczas ma specyficzny wymiar, często międzynarodowy, uświetniana jest poprzez grę na gitarach i śpiew.