La forêt de Bory Tucholskie est l'une des plus grandes forêts en Pologne, en effet elle recouvre une superficie d’environ 3000 km2 composée de conifères, surtout de pins. Le paysage est rendu encore plus attrayant en raison de la typographie du terrain et des nombreuses rivières et lacs. Certaines forêts ont fait l'objet d'une protection juridique par leur inscription au Parc National.

Le Parc National de Bory Tucholskie recouvre une zone qui a été formée par un glacier, plus exactement par le phénomène de retrait du glacier à la fin de l’époque glacière.

La fonte des glaces et l'eau s’échappant en dessous des glaciers ont transporté d'énormes quantités de roches, formant ainsi un paysage de plaines, agrémentés de longs lacs postglaciaires caractéristiques. Une autre attraction du parc est constituée par de grandes zones de dunes de sable, évoquant plutôt le bord de mer, mais ici ce sont des dunes intérieures. Les nombreuses dépressions, souvent emplies d'eau, sont les traces qu’ont laissés les énormes blocs de glace détachés du glacier, surnommés «glace morte », qui ont fondu au fur et à mesure du réchauffement de la planète. Hormis les pins majoritaires dans le Parc National, on peut également trouver des plantes rares qui sont des reliques de la période de fonte des glaciers sur les territoires du nord de la Pologne. Elles se trouvent principalement dans les vastes zones de tourbières, créées par l’accumulation de la tourbe dans les lacs peu profonds. On peut également y trouver des spécimens de chênes centenaires et de hêtres très rares, donc d’autant plus intéressants ; ces arbres, autrefois très nombreux dans la forêt de Bory Tucholskie, ont été détruits par une exploitation trop intensive par l’homme.

Les forêts de Bory Tucholskie sont également le refuge des biches, des cerfs, des sangliers, des renards et même des loups. Parmi les oiseaux forestiers, se trouvent des espèces rares comme le tétras lyre, les coqs de bruyère, les cigognes noires et les faucons migrateurs.

La zone de Bory Tucholskie est aussi une zone très attrayante pour les touristes. Les itinéraires de kayak sur les rivières et les lacs, surtout le lac Charzykowski et l’itinéraire du Grand Canal de la Brda, les cercles de pierre à Odry, les monuments hydrotechniques.

De nombreuses maisons d'hôtes et fermes fournissent une excellente base hôtelière et de restauration.

Swornegacie

Swornegacie

Swornegacie to jedna z największych i najstarszych wsi południa Kaszub, położona nad Brdą, między jeziorami Witoczno a Karsińskim. Oddalone są od Chojnic 25 km na północ. Centrum agroturystyczne i zagłębie kajakowe.

Będąc w Sornychgaciach warto odwiedzić Kaszubski Dom Rękodzieła Ludowego, który powstał w 2005 roku. W wewnątrz można zobaczyć sprzęty , które kiedyś używano w gospodarstwie domowym, zobaczyć dzieła sztuki ludowej. Jest to także punkt informacji turystycznej i sklep z pamiątkami. można tutaj kupić wyrobu tutejszych rękodzielników. W obiekcie organizowane są wystawy malarstwa, fotografii i rzeźby kaszubskiej artystów plastyków i rękodzielników.

Kościół pw. Świętej Barbary to neobarokowy kościół w Swornychgaciach powstał w latach 1912 - 1916 wskutek aktywnej działalności ks. Franciszka Drapiewskiego. Autorem projektu był Fritz Kunst z Kolonii. Do roku 1980 obok murowanego kościoła stał drewniany kościółek z 1742 roku, w którym msze święte odbywały się sporadycznie. Kuria Biskupia przekazała go jednak do Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.

Patronką nowo wybudowanego kościoła została św. Barbara, szczególnie czczona przez rybaków. Zapewne ze względu na to, że mieszkańcy Swornychgaci zajmowali się rybołówstwem. Świątynia została zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce i otynkowana. Dach pokryto czerwoną dachówką. Sylwetką kościół nawiązuje do starej kaszubsko-pomorskiej tradycji architektonicznej. Hełm wieży, wykonany z miedzianej blachy, kształtem przypomina cebulę.

Wchodząc do wnętrza kościoła warto zwrócić uwagę na polichromie, których autorem jest brat księdza Franciszka Drapiewskiego - Władysław. Kolorystycznie nawiązują one do krajobrazów okolicy. Ciekawe są również trzy ołtarze i organy o bogatej dekoracji. Wykonali je artyści z Bawarii. Uwagę przykuwają również wspaniałe żyrandole wykonane z drewna i rogu.

W okresie letnim kościół zapełnia się nie tylko mieszkańcami, ale i turystami, uczestnikami obozów i spływów. Liturgia wówczas ma specyficzny wymiar, często międzynarodowy, uświetniana jest poprzez grę na gitarach i śpiew.