Choczewskie Cisy

Obejmuje fragment zatorfionego obniżenia na styku z pagórkiem wydmowym. Przedmiotem ochrony jest stanowisko naturalnie odnawiającego się cisa pospolitego w wielogatunkowym lesie mieszanym.


W Polsce zasięg cisa obejmuje południową, zachodnią i północną część kraju, gdzie występuje pojedynczo i na niewielkich wyspowych stanowiskach. Najlepiej rośnie w warunkach łagodnego morskiego klimatu, na żyznych i świeżych glebach. Większe populacje cisa stanowią rzadkość i dlatego chroni się je w rezerwatach.


Cis jest zaliczany do najwolniej rosnących, cienioznośnych i długowiecznych drzew iglastych. Występuje w formie niewysokich drzew i krzewów. Nie wytwarza żywicy. Jego drewno jest mocne i elastyczne o barwie czerwonawej, a igły ciemnozielone, miękkie, pod spodem jaśniejsze. Ze względu na jadalne nasiona, rozprzestrzenia się przy udziale ptaków.


W rezerwacie „Choczewskie Cisy”, 60 % populacji stanowią siewki jedno i dwuletnie. Kilkadziesiąt drzew osiąga w obwodzie ponad 30 cm a kilka najstarszych ma 140-150 cm w obwodzie i 10-13 m wysokości. Przypuszcza się, że populacja cisa w rezerwacie wzięła początek z nasion przeniesionych z parku przypałacowego w Sasinie, który powstał w 1868 r. ze względu na podmokłość terenu, wykonano tu szeroko zakrojone prace melioracyjne, w wyniku tego powstała sieć rowów odwadniających. Mimo tego poziom wody gruntowej jest wysoki, co łącznie z dużą wilgotnością powietrza sprzyja rozwojowi licznej populacji cisa.


W wyniku antropogenicznych przekształceń roślinności powstały nowe kombinacje gatunków i zbiorowisk. Najwięcej cech naturalnych zachował łęg jesionowo-olszowy. Obecność cisa w warstwie krzewów, podszytów i w runie jest dowodem zróżnicowania struktury wiekowej jego populacji.


Przestrzennie przeważają lasy mieszane z udziałem buka, dębu i brzozy a niekiedy dominuje sosna pochodząca z sadzenia, tworząc najstarszy drzewostan. Spotyka się tu również graba oraz leszczynę. Z roślin objętych ochroną gatunkową i rzadkich, znaleziono tu m.in.: storczyka plamistego, wrzośca bagiennego, woskownicę europejską, widłaka wrońca, mannę gajową oraz tojeść gajową.


Ze względu na wrażliwość runa i siewek cisa na deptanie, nie wolno wchodzić na teren rezerwatu. Jego wnętrze można zobaczyć poruszając się poboczem szosy, biegnącej wzdłuż granicy rezerwatu.

Autor: P. Syrocki, Starostwo Powiatowe w Wejherowie

Foto: R. Kamiński, MPiMK-P w Wejherowie

W pobliżu

Odkryj

Noclegi

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Ulubione

Niestety, nie masz jeszcze dodanych, ulubionych pozycji.

Tutaj tekst tłumaczący po co jest ta funkcjonalność oraz wytłumaczenie tekstowe uproszczonej grafiki poniżej.

Niestety, nie masz jeszcze dodanych, ulubionych pozycji.

Odkryj

Gastronomia

Noclegi