Повисле — это территория, которая разделяет Поморское воеводство от Куявско- поморского воеводства, лежащая в долине Нижней Вислы на её правом берегу. Это район с очень интересной и сложной историей, который часто изменял государственную принадлежность, следы чего можно увидеть сегодня в его памятниках.

Самое раннее упоминание об этом месте относится к временам, когда им владели пруссы, а на Повисле находились два прусские края: Помезания и Погезания. Пруссы  были вытеснены из политической реальности вооруженными в меч и крест рыцарями  ордена  Пресвятой Девы Марии. Последние также оставили сильнейший след в истории  этого района. Вдоль Вислы, от Грудзёндза до места, где из неё выплывает Ногат, среди  туристических достопримечательностей доминируют средневековые замки — след  времён христианизации территории Пруссии. Раньше здесь их было много, практически в каждом городе был свой. По сей день в Повисле сохранились  два: в Квидзыне и Штуме. Квидзынский замок помезанской капитулы вместе с прилегающим кафедральным собором, является одной из наиболее хорошо сохранившихся средневековых крепостей в Польше. Построенная по образцу замков Тевтонского ордена, восхищает простотой и гармонией суровой каменной глыбы. В подземельях собора св. Яна  хранятся останки трех великих магистров ордена. Штумская крепость,  частично сохранившаяся летняя резиденция великого магистра, является местом проведения средневековых ярмарок и рыцарских турниров. 

Другая достопримечательность Повисля, которая нам ближе по времени -  дворец Сераковских в Ваплево Вельке. Резиденция известного рода в Поморье была одним из мест культивирования польской традиции во времена разделов Польши. В настоящее время здесь находится Музей традиции польского дворянства и Поморский центр  по связям с польской общиной.  К категории технических памятников относятся  шлюзы на Ногате в Белой Горе. Их происхождение восходит к середине XIX века,  а работающая по сей день гидротехническая конструкция  относится к началу ХХ века.            

Повисле следует порекомендовать как очень интересное место для культурного туризма. Многонациональные традиции, красивые достопримечательности, интересные места - все это ждет, чтобы  его открыли.

Wieś Rakowiec
Kościół p.w.św. Antoniego w Rakowcu, Pomorskie.travel

Wieś Rakowiec

Rakowiec to wieś położona w powiecie kwidzyńskim, w gminie Kwidzyn, na trasie łączącej miasta Kwidzyn i Prabuty. Pierwsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z czasów rzymskich i wczesnego średniowiecza. W 1293 roku wieś została lokowana, na prawie chełmińskim, przez biskupa Henryka. Była to druga chłopska wieś na tym terenie, po Górkach. Nazwa wsi pochodzi od dużego jeziora położonego między wsią a (wydzielonymi z niej w 1293 r) Rakowicami.

W latach 1330-1340 zbudowany został gotycki Kościół, który stanowi dzisiaj jedną z atrakcji turystycznych Rakowca. W czasie reformacji kościół przeszedł w ręce kościoła ewangelickiego. W 1711 roku doszło do pożaru plebanii, co spowodowało groźbę zawalenia się kościoła. Z pomocą finansową, na potrzeby odbudowy plebanii i remontu kościoła, przyszli król Fryderyk Wilhelm I i książę Nassau, którzy gościli w Rakowcu w 1736 roku. W latach 1722-1725 wnętrze Kościoła zostało przebudowane, wstawiono nowe ławki, ołtarz i organy. Za ołtarzem głównym znajdują się trzy kamienne płyty nagrobne z XVII wieku.

Wojny prowadzone w XV wieku i następnych stuleciach nie oszczędziły terenu dzisiejszej wsi Rakowiec, spowodowały nie tylko zniszczenia materialne, ale również wyludnienie terenu. Sytuacja  gospodarcza terenu poprawiła się wraz z wprowadzeniem reform uwłaszczeniowych  w drugiej dekadzie XIX wieku. Wkrótce, zachęceni reformami uwłaszczeniowymi, zaczęli przybywać tu koloniści z Niemiec.

Jezioro w Rakowcu
Jezioro w Rakowcu, fot. Pomorskie.Travel

Rakowiec leży na trasie napoleońskich podróży. W 1807 cesarz Napoleon rezydował w Kamieńcu, skąd przez Rakowiec jeździł codziennie jego goniec. Sam cesarz w drodze do Kwidzyna przejeżdżał przez wieś Rakowiec.

Na przełomie XIX i XX wieku Rakowiec był najbogatszą i największą wsią w powiecie. W tym czasie na terenie wsi mieszkało i pracowało kilkunastu rzemieślników, były 3 karczmy, dom starców, położna, duża mleczarnia oraz 3 wiatraki. Rolnicy zajmowali się nie tylko uprawą i hodowlą, ale również wydobyciem torfu.  W 1909 roku powstał dworzec kolejowy na linii Kwidzyn-Prabuty. Pierwsza szkoła na terenie wsi powstała w XVIII wieku, przed rokiem 1945 była szkołą 3-klasową.  Na początku lat 20.XX wieku wieś została zelektryfikowana. 1.września 1945 roku Maria Zarembianka otworzyła polską szkołę podstawową. W 1945 roku uruchomiono również pocztę, ośrodek zdrowia, aptekę i sklepy.  

Po II Wojnie Światowej na terenie Rakowca działała gmina, następnie w latach 1954-1972 wieś Rakowiec była gromadą.

Na terenie wsi znajduje się Dworek wybudowany przez junkrów pruskich w XVIII wieku. Jest to dwór myśliwski, w którym mieszkała rodzina szlachecka. Przy dworku znajdują się budynki gospodarcze, w tym dwie stajnie z XVIII wieku i z 1935 roku. Obecnie stajnie są odnowione i nowocześnie wyposażone, znajdują się na terenie działającej w Rakowcu stadniny koni. 

Powiślańska Śliwa w Occie
Powiślańska Śliwka w Occie, fot. Pomorskie.Travel

W pobliżu Rakowca przebiega pieszy, zielony Szlak Napoleoński (szlak rzeki Liwy). Początek szlaku znajduje się w Kwidzynie. Na terenie Rakowca wytwarzane są regionalne produkty Powiślańska Śliwka w Occie oraz Ocet z Powiślańskiej Śliwki. Produkty te od wielu lat sporządzane są przez powiślańskie gospodynie, według receptury Magdaleny Łąsiak. Dzisiaj córka Magdaleny Łąsiak, Elżbieta Szczukowska, kontynuuje tradycję przygotowywania regionalnych przetworów ze śliwki. Promocją produktów zajmuje się Stowarzyszenie Mieszkańców i Sympatyków Wsi Rakowic.

W Rakowcu działa Pracownia Rzeźby. W pracowni odbywają się zajęcia stałe, podczas których prezentowane są różne sposoby techniczne i plastyczne wykonywania rzeźb.

Jedna z Rakowskich rzeźb
Jedna z rakowskich rzeźb, fot. Pomorskie.travel