Боры Тухольские - это один из крупнейших лесных комплексов в Польше, занимающий поверхность около 3 тысяч квадратных километров, покрытый главным образом хвойными деревьями, с преобладанием сосны. Привлекательность пейзажу придаёт также его разнообразный рельеф местности с богатой водной сетью.

Часть леса взята под правовую защиту и в настоящее время является Национальным парком.Национальный парк Боры Тухольские, поверхность которого образована ледником,  а точнее явлениями связанными с его отступлением в конце последнего оледенения. Тающий лёд и выплывающая из-под него вода, несущая огромное количество скалистого материала, образовали равнинный ландшафт, украшенный характерными, длинными  рытвинными озерами. Несомненной достопримечательностью парка являются большие скопления песчаных дюн – явлений, ассоциируемых в основном  с  морским побережьем - здесь представлены в виде  внутриконтинентальных  дюн. Многочисленные углубления территории, часто заполненные водой - это следы огромных глыб льда, отделяемых от ледника, называемых "мертвым льдом", которые постепенно таяли по мере потепления климата.  Кроме доминирующей сосны, на территории национального парка встречаются редкие растения, являющиеся реликтами периода отступления льда с территории северной Польши. В частности, они встречаются на территории обширных торфяников, появившихся в результате зарастания мелких озер. Редкими,  а поэтому наиболее интересными, являются встречающиеся здесь экземпляры древних дубов и буков, некогда очень популярные в Борах Тухольских, в основном уничтоженные разрушительной политикой человека в прошлом.

Лесные районы Боров Тухольских являются средой обитания  животных, характерных для Средней Европы, таких как косули, кабаны, олени, лисы, и даже волки. Среди птиц в лесу можно увидеть такие редкие виды как тетерев и глухарь, черный аист и сапсан.

Территория Боров Тухольских это также привлекательный туристический район. Среди местных достопримечательностей следует упомянуть байдарочные маршруты на реках и озёрах, включая в первую очередь Хажиковское озеро и Брду, каменные круги в Одрах, гидротехнические памятники. Ночлег и питание обеспечивают многочисленные гостевые дома и агротуристические хозяйства.

 

Swornegacie

Swornegacie

Swornegacie to jedna z największych i najstarszych wsi południa Kaszub, położona nad Brdą, między jeziorami Witoczno a Karsińskim. Oddalone są od Chojnic 25 km na północ. Centrum agroturystyczne i zagłębie kajakowe.

Będąc w Sornychgaciach warto odwiedzić Kaszubski Dom Rękodzieła Ludowego, który powstał w 2005 roku. W wewnątrz można zobaczyć sprzęty , które kiedyś używano w gospodarstwie domowym, zobaczyć dzieła sztuki ludowej. Jest to także punkt informacji turystycznej i sklep z pamiątkami. można tutaj kupić wyrobu tutejszych rękodzielników. W obiekcie organizowane są wystawy malarstwa, fotografii i rzeźby kaszubskiej artystów plastyków i rękodzielników.

Kościół pw. Świętej Barbary to neobarokowy kościół w Swornychgaciach powstał w latach 1912 - 1916 wskutek aktywnej działalności ks. Franciszka Drapiewskiego. Autorem projektu był Fritz Kunst z Kolonii. Do roku 1980 obok murowanego kościoła stał drewniany kościółek z 1742 roku, w którym msze święte odbywały się sporadycznie. Kuria Biskupia przekazała go jednak do Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.

Patronką nowo wybudowanego kościoła została św. Barbara, szczególnie czczona przez rybaków. Zapewne ze względu na to, że mieszkańcy Swornychgaci zajmowali się rybołówstwem. Świątynia została zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce i otynkowana. Dach pokryto czerwoną dachówką. Sylwetką kościół nawiązuje do starej kaszubsko-pomorskiej tradycji architektonicznej. Hełm wieży, wykonany z miedzianej blachy, kształtem przypomina cebulę.

Wchodząc do wnętrza kościoła warto zwrócić uwagę na polichromie, których autorem jest brat księdza Franciszka Drapiewskiego - Władysław. Kolorystycznie nawiązują one do krajobrazów okolicy. Ciekawe są również trzy ołtarze i organy o bogatej dekoracji. Wykonali je artyści z Bawarii. Uwagę przykuwają również wspaniałe żyrandole wykonane z drewna i rogu.

W okresie letnim kościół zapełnia się nie tylko mieszkańcami, ale i turystami, uczestnikami obozów i spływów. Liturgia wówczas ma specyficzny wymiar, często międzynarodowy, uświetniana jest poprzez grę na gitarach i śpiew.