Szlacheckie dwory i pałace bogatych pomorskich rodów to jeden z wyróżników naszego regionu. Niemal w każdym zakątku województwa trafić można na majątki ziemskie, których właścicielami były znamienite rodziny Krokowskich, Przebendowskich, von Massow, Wejherów, von Puttkamerów czy von Below. Terenami o szczególnym nagromadzeniu dawnych folwarków są północne Kaszuby i Ziemia Słupska. Tam licznie zachowały się okazałe rezydencje otoczone zabytkowymi zabudowaniami gospodarczymi, rozległymi parkami nierzadko obfitującymi w dorodne okazy stuletnich i starszych drzew. Część z nich niestety powoli odchodzi w zapomnienie. Mają jednak swój niezaprzeczalny urok, który fascynuje i pozwala na chwilę przenieść się w zamierzchłe czasy, dlatego też potrzebna jest im natychmiastowa pomoc. Jest na szczęście też spora grupa obiektów, która odzyskała świetność sprzed wieków i przyciąga dziś gości nie tylko z kraju ale i z zagranicy tworząc wspólnie popularny produkt turystyczny.

Odkrywaj pomorskie dwory i pałace, ich bogatą historię i niesamowite losy dawnych właścicieli.

Zespół pałacowo - parkowy w Główczycach

Główczyce - wieś gminna położona w północno - zachodniej części powiatu, wzmiankowana w dokumentach już w XIII wieku. Od II połowy XV wieku, aż do końca 1945 roku dobra główczyckie znajdowały się w rękach zamożnego rodu von Puttkamer.

Ostatnim dziedzicem był Gerhard von Puttkamer. W Główczycach podobnie jak w Cecenowie najdłużej przetrwała mowa kaszubska. Ostatnie nabożeństwo w miejscowym języku odbyło się tu w 1886 roku. W latach międzywojennych Główczyce pod zarządami von Puttkamerów należały do jednej z najlepiej prosperujących wsi w powiecie. Znajdowały się tutaj trzy banki, liczne zakłady produkcyjne, usługowe i rzemieślnicze. Wieś była także ważnym ośrodkiem oświatowym i kulturotwórczym z licznymi towarzystwami sportowymi, śpiewaczymi i twórczymi. Do najcenniejszych obiektów zabytkowych w Główczycach należy pałac - będący świadectwem minionej epoki. Zbudowany został w połowie XIX wieku w stylu neogotyckim, w latach 1910 - 1911 rozbudowany o południowe skrzydło. W rzucie przyziemia pałac posiada kształt litery T. Budynek został wymurowany z cegły, pokryty dachem dwuspadowym. Jest budynkiem jednopiętrowym, podpiwniczonym. W pałacu do lat 90-tych XX wieku zachowała się oryginalna XIX-wieczna stolarka drzwiowa i pełne wyposażenie gabinetu z herbami Puttkamerów. W 1995 roku wybuchł pożar, który poważnie uszkodził zabytkowy obiekt.