Pętla Żuławska to atrakcyjna turystycznie i przyrodniczo droga wodna łącząca ze sobą szlaki wodne Wisły, Martwej Wisły, Szkarpawy, Wisły Królewieckiej, Nogatu, Wisły Śmiałej, Wielkiej Świętej - Tugi, Motławy, Kanału Jagiellońskiego, rzeki Elbląg i Pasłęki, a także wody Zalewu Wiślanego. To 303 km niezapomnianej przygody, którą można przeżyć płynąc kajakiem, jachtem, łodzią motorową lub hausbotem.

Warto zaznaczyć, że Pętla Żuławska to także element Międzynarodowej Drogi Wodnej E 70 biegnącej z Rotterdamu, przez berliński węzeł śródlądowych dróg wodnych, północną Polskę, do Kaliningradu, a dalej drogą wodną Niemna (Pregołą i Dejmą do Kłajpedy). Pętla Żuławska to w końcu sieć portów, przystani żeglarskich i pomostów cumowniczych o najwyższej jakości, które powstały w ramach projektu "Pętla Żuławska - rozwój turystyki wodnej. Etap I", który został uznany za jedno z kluczowych przedsięwzięć turystycznych o znaczeniu ponadregionalnym w ramach Progra¬mu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Działanie 6.4 "Inwestycje w projekty turystyczne o znaczeniu ponadregio¬nalnym". Projekt realizowany jest przez partnerów samorządowych z województwa pomorskiego i warmińsko-mazurskiego.

Oprócz szlaków wodnych zgromadzonych wokół delty Wisły i infrastruktury dla turysty wodnego, Pętla Żuławska łączy ze sobą liczne atrakcje związane z dziedzictwem kulturowym Żuław Wiślanych. To obszar niezwykle bogaty w unikatowe w skali kraju obiekty historyczne: zamki gotyckie czy domy podcieniowe, a także zabytki hydrotechniczne: mosty zwodzone czy śluzy. Obszar Pętli Żuławskiej to bez wątpienia miejsce wypoczynku, aktywnej rekreacji, niezwykłych krajobrazów i fascynującej przyrody. Pętla Żuławska w większości obejmuje obszar Żuław Wiślanych, dalej Mierzei Wiślanej, subregionu Zalewu Wiślanego wraz z Wysoczyzną Elbląską (Tolkmicko, Frombork, Suchacz, Elbląg) i Wybrzeżem Staropruskim (Nowa Pasłęka, Braniewo), a także Kociewie (Tczew, Gniew, Pelplin), Dolinę Kwidzyńską oraz Powiśle ze Sztumem i Kwidzynem.


Żuławy Wiślane skupione wokół Delty Wisły przybierają kształt odwróconego trójkąta, którego wierzchołek stanowi rozwidlenie Wisły na rzeki Leniwkę i Nogat, a podstawę kreśli Mierzeja Wiślana.

Mierzeja Wiślana rozciągająca się od Gdańska po Bałtijsk w Rosji oddziela Zalew Wiślany od otwartych wód Zatoki Gdańskiej, zamykając ujście Wisły. To rozległa piaszczysta wydma, zbudowana przez morze w wyniku działań fal morskich, przekraczająca miejscami 30 metrów. Niegdyś usiana wioskami rybackimi, które dziś zamieniły się w miejscowości wypoczynkowe. Najważniej¬sze miasta i miejscowości Mierzei Wiślanej to: Gdańsk, Stegna, Sztutowo, Krynica Morska.

Zalew Wiślany to zatoka odcięta pasmem Mierzei Wiślanej od Morza Bałtyckiego. Przez akwen przebiega granica między Polską a Federacją Rosyjską. Wewnętrzne wody morskie znajdujące się w granicach Polski zajmują 382 km2. Wysoczyzna Elbląska to kępa morenowa na Pobrzeżu Gdańskim, która opada stromymi krawędziami ku Żuławom Wiślanym, Zalewowi Wiślanemu i Równinie Warmińskiej. Najwyższym wzniesieniem Wysoczyzny jest Góra Srebrna osiągająca wysokość 198,5 m. Ważniejsze miejscowości obszaru to: Elbląg, Frombork, Tolkmicko, Kadyny, Suchacz.

Wybrzeże Staropruskie to równina ciągnąca się wzdłuż Zalewu Wiślanego od Fromborka po ujście Pregoły. W granicach Polski znajduje się 100 km² regionu. Najważniejsze miejscowości to: Nowa Pasłęka i Braniewo. Kociewie to region etniczno-kulturowy położony na lewym brzegu Wisły, w dorzeczu Wierzycy i Wdy. Kociewie posiada swój hymn, a 10 lutego obchodzony jest tu Światowy Dzień Kociewia. Najistotniejsze miejscowości obszaru to: Starogard Gdański - stolica Kociewia, Tczew - jego największe miasto oraz Pelplin. Dolina Kwidzyńska i Powiśle to północna część Doliny Dolnej Wisły. Ma około 40 km długości i powierzchnię 401 km2. Stanowi ona rodzaj przełomu Wisły przez pas moren Pojezierza Wschodniopomorskiego. Najważniejsze miasta obszaru: Gniew na zachodzie, Kwidzyn na wschodzie oraz Sztum.

Pętla Żuławska - mapa szlaku

Przystań żeglarska w Błotniku

Adres:

83-020 Błotnik

Przystań w Błotniku to jedna z wiekszych inwestycji w ramach Pętli Żuławskiej. Nowoczesna baza posiada 40 miejsc do cumowania wraz z infrastrukturą dla żeglarzy i motorowodniaków.

Część hydrotechniczna

- pomost główny

- ogólnodostępny taras widokowy oddzielony barierą od części pomostów przeznaczonych wyłącznie dla żeglarzy.

- pomosty stałe na potrzeby cumowania dużych jednostek motorowo - żaglowych, pomosty dla motorówek o długości do 5m i dobrej manewrowości.

- 2 pomosty - po 20 stanowisk każdy, kotwione przegubowo do pomostu głównego, przeznaczone do cumowania jachtów o długości maksymalnej 12m.

- pomost łączący brzeg rzeki z wieżą widokową długości 15m.

- slip wyposażony w wyciągarkę elektryczną. Nośność i wymiary slipu umożliwiają podnoszenie z wody jachtów balastowych o długości do 12m. Długość rampy - 15m.

Część kubaturowa i lądowa

- dwukondygnacyjny budynek "na wodzie" - na płycie żelbetowej wspartej na palach, z tarasem na pierwszym piętrze. Parter obiektu pełni funkcję administracyjno - szkoleniową: pokój szkoleń, bosmanat, dyżurka ochrony, toalety, prysznice oraz pralnia. Na piętrze znajdą się głownie pomieszczenia magazynowe i administracyjne. Budynek pełni swoje funkcje całorocznie.


- wieża widokowa o wysokości 21,10 m swoją nawiązująca do architektury holenderskiego wiatraka. Do wieży prowadzi pomost o szerokości 2m. Częściowo przeszklona posadzka na parterze oraz na platformie widokowej umożliwia obserwację przystani oraz tafli wody. Wieża posadowiona na palach stalowych rozmieszonych pod kątem odpowiadającym krzywej zwężania się korpusu wieży. Komunikację wewnątrz zapewnią schody łamane oraz winda dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Obiekt będzie użytkowany przez cały rok.

Warunki żeglugowe:

Obiekt zlokalizowany na "zamknięciu" Martwej Wisły, która stanowi drogę wodną klasy IV. Amplituda wahań średnich rocznych stanów wody w okresie wieloletnim jest nieznaczna, wynosi około 0,2 m. Rozpiętość wieloletnich skrajnych miesięcznych stanów wód jest znacząca i przekracza 0,7 m. Charakterystyczny jest sezonowy układ poziomu wody Zatoki Gdańskiej. Można wyróżnić 2 fazy układu poziomów: obniżony poziom od lutego do czerwca i wyższy od średniego poziomu od lipca do grudnia. Obserwuje się również spiętrzenia sztormowe wód. Spiętrzenia sztormowe występują w ciągu roku nierównomiernie. Maksymalna ilość spiętrzeń występuje w okresie od września do lutego, z największym nasileniem od października do stycznia.