Kociewie est une zone ethnographique qui fait partie de la Poméranie de l’Ouest, dont les frontières ont beaucoup évolué au fil des années. Ainsi les frontières actuelles de la région Kociewie ont été fixées sur la base des études linguistiques menée par Kazimierz Nitsch.

Le chercheur a divisé la région de Kociewie en zone primaire recouvrant les environs de Pelpin et en une zone plus large, dans laquelle est utilisé le dialecte Kociewie. La région Kociewie est d’une superficie d’environ de trois mille km2. Sa frontière orientale est constituée par une partie de la Vistule d’environ cent kilomètres, depuis la région de Gruczna au sud jusqu’au village Czatkowy, situé au nord de Tczew. La fontière nord de la région est déterminée par la ligne entre les villes de Pszczółki – Trąbki Wielkie – Wysin, tandis que la frontière occidentale traverse Stara Kiszewa, Bartoszy Las, Czarna Woda, Szlachta, Śliwiczki, Drzycim, puis Gruczna et s’oriente vers la Vistule. La zone de Kociewie est du point de vue administratif, située dans la province de Poméranie (pour les comtés de Starogard et Tczew, une partie du district de Gdansk: Trąbki Wielkie , et le district kościerski avec les communes de Liniewo et Stara Kiszewa) et dans la province de Cujavie - Poméranie (la plupart des terres appartenant au comté świecki et une partie de la municipalité Śliwce du comté Tuchola). Dans la zone de Kociewia, se trouvent neuf villes: Tczew, Starogard Gdański, Skarszewy, Skórcz, Czarna Woda, Gniew, Pelplin, Nowe i Świecie. C’est Starogard Gdański qui est considérée comme la capitale de la région.                                                                                                            

La dénomination Kociewie est déjà utilisée dans des documents du début du XIXe siècle, plus exactement de 1807. En effet, les sources militaires de l'histoire de la Poméranie citent le rapport du lieutenant Hurting au général Dąbrowski dans lequel est mentionné le nom Gociewie. Dans de tels rapports, un grand nombre de noms de lieux étaient déformés, on peut donc supposer que la lettre G à la place de K fait partie de ce type d'erreur. Une autre dénomination de la région était Koczewie, retrouvé dans le poème Szczaście ji pon rédigé en dialecte Kociewie. Ce document provient de Świec et date des années 1810 à 1820. Alors que l’écrivain Florian Ceynowa utilisait le terme de Koczevije. La dénomination Kociewie a également été mentionnée par l’ethnographe Oskar Kolberg dans son volume Poméranie.

Jusqu'à présent, les chercheurs n'ont pas réussi à déterminer clairement l’étymologie du mot Kociewie. À ce sujet, un certain nombre de concepts différents et d’hypothèses ont été formulés, mais aucun d'entre eux n’a reçu une approbation totale. La grande majorité des concepts concernant l'étymologie se concentre sur le noyau- Koć.

Selon ces concepts, Kociewie provient des mots:

- kociełki, c’est-à-dire les nombreuses vallées, marécages et marais, entourés de montagnes (concept du Père Fankidejski.);

- kotten, ou une hutte (pour J. Łęgowski);

- kocza, kuczen - petites huttes bricolées (pour le Père J. Kujot.);

- kociewie -  limon (pour S. Kozierski, A. Bruckner);

- kocanki - nom de plante (pour W. Taszycki);

- koc- piège de pêche (pour J. Treder);

- kaczy - Kociewie, ou «pays au bord de la rivière Kacza (pour J. Haliczer);

- Gocie – Gotowie (pour F. Bujak, J. Czekanowski).

Hanna Popowska - Taborska évoquait dans ses recherches concernant le nom de Kociewie, le père Bernard Sychta, qui comparait l’expression Kociewie à celle de kocie wiarë, c’est-à-dire « la région perdue et plate », et au mot kocevinë qui a un sens similaire. Selon Popowska-Taborska, le nom Kociewie est insultant, péjoratif (ce qui peut expliquer le fait que dans le cadre de la recherche menée par Z. Stamirowska, la population de la région n’acceptait pas ce nom). Son nom serait basé sur « kot », ce serait donc une formation similaire à celle citée dans le « Dictionnaire kociewski » de chrószczewie qui signifie « maquis, buissons ». le mot koćejeve rencontré sporadiquement, contiendrait la racine puis son suffixe –ej.

Quant à Bogusław Kreja, il considère que le nom Kociewie provient d’une langue slave orientale. Ainsi, en russe existe le mot kočevьe qui signifie « repaire, campement ». Il s'agit d'un nom verbal formé avec le suffixe- ьe ajouté au verbe kočevat, c’est à dire «camper». Le nom Koczewie, de Ceynowa est similaire à l'étymologie russe.

Kreja a accepté le concept de Kujot d’une zone plus petite de Kociewia par le passé (c’est-à-dire les environs autour du côté gauche de Wierzyca, entre Nowa Cerkwia et Królówlasem) et a supposé qu’avant que le nom n’apparaisse dans les sources écrites, il a dû fonctionner dans la conscience des habitants, c’est-à-dire pour Kreja déjà au XVIIIe siècle. A cette époque, de nombreuses armées passaient par la région, y compris russes, et ont également stationnés dans la région. Les sources historiques n’apportent pas de preuve directe que les Russes résidaient dans les environs de Gniew et Pelplin, mais des pièces russes datant de 1759 à 1762 ont été retrouvées dans le monastère de Pelplin. De plus, Kreja cite des exemples de toponymie (par exemple, le village Rusek, le hameau Rusin évoquant le mot polonais « russe ») et anthroponyme (par exemple les noms Sobkow, Kołokolcow), ce qui pourrait indiquer un séjour de l'armée russe en Poméranie au XVIIIe siècle.

Piaseczno – miejsce cudów

Piaseczno – miejsce cudów

Wieś i parafia zostały założone przez Krzyżaków, którzy szerząc kult Najświętszej Maryi Panny pobudowali wspaniałą świątynię i rozsławili tę miejscowość na wieki.

Gotycka świątynia
Rycerze Zakonu Najświętszej Maryi Panny ukończyli budowę kościoła w 1348 roku, w czasie kiedy wielkim mistrzem był Henryk Dusemer, co upamiętnia napis starogermański na zewnętrznym murze kościoła. W czasie wojen szwedzkich świątynia została poważnie zniszczona. Jej znacznej odbudowy dokonał król Jan III Sobieski - starosta gniewski. Ufundowane wówczas przez niego sklepienie, będące dziełem gdańszczanina Bartłomieja Ranischa, uwieńczone jest herbem królewskim. W połowie XVIII w., wobec coraz liczniej przybywających pielgrzymów, do istniejącego kościoła dobudowano dwie barokowe kaplice: św. Józefa pochodzącą z 1755 r. i Matki Boskiej Szkaplerznej pobudowanej w latach 1758-1759. Z tegoż okresu pochodzi też rokokowe wyposażenie świątyni - ołtarze, konfesjonały, balustrada chóru oraz chrzcielnica i ambona. W ołtarzu głównym znajduje się figura Matki Bożej Piaseckiej.

Piasecka Studzienka
W niedalekiej odległości od kościoła, w południowej części wsi, w miejscu pierwszego objawienia Matki Bożej znajduje się studzienka. Woda wydobywana z niej uważana jest za cudowną. Obok studzienki z czasem wybudowana została kaplica. Historia głosi, że kiedy podczas wojny hitlerowcy próbowali zniszczyć to miejsce, oficer niemiecki, dozorujący wyburzanie kapliczki, zginął nieszczęśliwie pod kopytami swego konia. Obecna kaplica w kształcie łodzi z żaglem zbudowana została w roku 1978, przez długoletniego proboszcza ks. Prałata Kazimierza Myszkowskiego. Na terenie przyległym do studzienki powstała też Droga Krzyżowa, składająca się z piętnastu stacji. W okresie letnim, w każdą niedzielę, odprawiane jest tu nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Piaseczno jest także tradycyjnym miejscem odpustowym Pomorza. Główny, zwany Wielkim Odpustem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, rozpoczyna się zawsze w niedzielę 8 września lub kolejną po tej dacie i od wieków przyciąga rzesze pątników.

Sakntuarium Maryjne w Piasecznie

Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego
Piaseczno to wieś, w której powstało w 1862 roku pierwsze na ziemiach polskich Towarzystwo Włościańskie - Kółko Rolnicze. Jego założycielem był Juliusz Kraziewicz. Aby upamiętnić to wydarzenie oraz osobę założyciela w 1966 roku powstała tu izba pamięci, obecnie Oddział Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie. Znajduje się w nim mini skansen dawnych maszyn i urządzeń rolniczych, wystawa stała ukazująca historię kółek rolniczych, a także zbiór eksponatów etnograficznych z Kociewia i Pomorza zebranych w odtworzonej wg tradycji Chacie Kociewskiej.

Piaseckie przeglądy
Piaseczno swą sławę zawdzięcza też odbywającym się tu od 1993 roku Przeglądom Kociewskich i Pomorskich Zespołów Folklorystycznych. Co roku, w sierpniu, na scenie usytuowanej przy "Studzience" spotyka się kilkadziesiąt zespołów z terenu Pomorza i przez dwa dni czarują zebraną publiczność bogactwem folkloru.

Nieczynny już wiatrak w Piasecznie