Los Bosques de Tuchola es una de las mayores áreas de bosques en Polonia que abarca alrededor de 3 mil kilómetros cuadrados cubiertos de coníferas, sobre todo pinos. El relieve diversificado con una rica red fluvial se suma al atractivo paisajístico. Algunos bosques están bajo protección jurídica y son un parque nacional.

El Parque Nacional de Bosques de Tuchola cubre un área formada por  un glaciar, más bien, por los fenómenos estrechamente relacionados con su retirada al final de la última glaciación. El hielo derretido y el agua que salía de debajo del glaciar llevaba grandes cantidades de rocas que formaron un paisaje plano, decorado con unos característicos lagos largos y estrechos. Otro de los atractivos geográficos del parque son grandes grupos de dunas arenosas que son un fenómeno asociado más a la costa marítima, sin embargo aquí aparecen como dunas continentales. Las numerosas depresiones, a menudo llenas de agua son huellas de grandes masas de hielo desprendidas del glaciar, conocidas como "hielo muerto" que poco a poco se derretían por el calentamiento global. En el parque nacional dominan pinos, pero también hay plantas poco comunes, incluidas arcaicas de la época del retroceso del hielo de los territorios de Polonia del norte. Estas plantas raras ocupan en particular las grandes extensiones de turberas formadas por el recubrimiento de los lagos poco profundos con plantas. También son interesantes los antiguos robles y hayas que antes eran muy populares en Bosques de Tuchola pero en su mayoría fueron destruidos por una mala explotación agrícola del hombre en el pasado.

En Bosques de Tuchola también habitan animales característicos para Europa Central, como corzos, jabalíes, ciervos y zorros, e incluso lobos. Entre las aves se pueden encontrar especies raras como aves liras y urogallos, cigüeñas negras y halcones migratorios.

El área de Bosques de Tuchola también es una zona muy atractiva para los turistas. Entre las atracciones locales dignas de mención son las rutas en kayak por los ríos y lagos, p.ej. por el lago Charzykowskie y la ruta del Gran Canal del Brda, los círculos de piedra en Odry y los monumentos de la hidrotecnia. Los establecimientos de alojamiento y gastronomía ofrecen numerosas casas de huéspedes y casas rurales.

Swornegacie

Swornegacie

Swornegacie to jedna z największych i najstarszych wsi południa Kaszub, położona nad Brdą, między jeziorami Witoczno a Karsińskim. Oddalone są od Chojnic 25 km na północ. Centrum agroturystyczne i zagłębie kajakowe.

Będąc w Sornychgaciach warto odwiedzić Kaszubski Dom Rękodzieła Ludowego, który powstał w 2005 roku. W wewnątrz można zobaczyć sprzęty , które kiedyś używano w gospodarstwie domowym, zobaczyć dzieła sztuki ludowej. Jest to także punkt informacji turystycznej i sklep z pamiątkami. można tutaj kupić wyrobu tutejszych rękodzielników. W obiekcie organizowane są wystawy malarstwa, fotografii i rzeźby kaszubskiej artystów plastyków i rękodzielników.

Kościół pw. Świętej Barbary to neobarokowy kościół w Swornychgaciach powstał w latach 1912 - 1916 wskutek aktywnej działalności ks. Franciszka Drapiewskiego. Autorem projektu był Fritz Kunst z Kolonii. Do roku 1980 obok murowanego kościoła stał drewniany kościółek z 1742 roku, w którym msze święte odbywały się sporadycznie. Kuria Biskupia przekazała go jednak do Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.

Patronką nowo wybudowanego kościoła została św. Barbara, szczególnie czczona przez rybaków. Zapewne ze względu na to, że mieszkańcy Swornychgaci zajmowali się rybołówstwem. Świątynia została zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce i otynkowana. Dach pokryto czerwoną dachówką. Sylwetką kościół nawiązuje do starej kaszubsko-pomorskiej tradycji architektonicznej. Hełm wieży, wykonany z miedzianej blachy, kształtem przypomina cebulę.

Wchodząc do wnętrza kościoła warto zwrócić uwagę na polichromie, których autorem jest brat księdza Franciszka Drapiewskiego - Władysław. Kolorystycznie nawiązują one do krajobrazów okolicy. Ciekawe są również trzy ołtarze i organy o bogatej dekoracji. Wykonali je artyści z Bawarii. Uwagę przykuwają również wspaniałe żyrandole wykonane z drewna i rogu.

W okresie letnim kościół zapełnia się nie tylko mieszkańcami, ale i turystami, uczestnikami obozów i spływów. Liturgia wówczas ma specyficzny wymiar, często międzynarodowy, uświetniana jest poprzez grę na gitarach i śpiew.