The Tuchola Forest (Bory Tucholskie) is one of the largest forests in Poland, covering about 3 thousand sq. km, comprising mainly coniferous trees dominated by pine. The diversified lie of the land, with an abundant water network, makes its landscape particularly attractive. Some of the forests have been covered by legal protection and currently form the area of a national park.

The Tuchola Forest National Park encompasses an area sculpted by a glacier, and more particularly by the phenomena connected with its retreat towards the end of the last glacial age. The melting ice and the water flowing from under it that carried large amounts of rubble shaped the plain area, adorned by characteristically-long ribbon lakes. An unquestionable geographical attraction of the park is formed by the large clusters of dunes – a phenomenon more frequently associated with the seashore – occurring here as inland dunes. The numerous hollows, often filled with water, are the footprint of giant ice forms separated from the glacier, called “dead-ice”, which gradually melted as the climate got warmer. Besides the dominant pine, the national park features rare plants which are considered relics of the glacial retreat from parts of northern Poland. They mostly occupy the extensive areas of peat bogs formed as a result of the overgrowing of shallower lakes. The specimens of ancient oaks and beeches that can be found here and there, once very common in the Tuchola Forest, but mostly destroyed in the past by predatory exploitation, are a rare sight, but are all the more interesting.

The sylvan landscape of the Tuchola Forest is also the refuge of fauna characteristic of Central Europe, such as roe, wild boar, deer, foxes, and even wolves. The wild fowl of the Tuchola Forest include such rare species as black grouse, wood grouse, black storks, and peregrine falcons.  

The area of the Tuchola Forest is also a very attractive place for tourists. Among the local attractions it is worth mentioning the canoe trails on rivers and lakes, the most prominent being Lake Charzykowskie and the Great Brda Channel, the stone circles in Odry, and historic hydrotechnical facilities. The accommodation and restaurant base is provided by numerous boarding houses and agritourism farms.

Swornegacie

Swornegacie

Swornegacie to jedna z największych i najstarszych wsi południa Kaszub, położona nad Brdą, między jeziorami Witoczno a Karsińskim. Oddalone są od Chojnic 25 km na północ. Centrum agroturystyczne i zagłębie kajakowe.

Będąc w Sornychgaciach warto odwiedzić Kaszubski Dom Rękodzieła Ludowego, który powstał w 2005 roku. W wewnątrz można zobaczyć sprzęty , które kiedyś używano w gospodarstwie domowym, zobaczyć dzieła sztuki ludowej. Jest to także punkt informacji turystycznej i sklep z pamiątkami. można tutaj kupić wyrobu tutejszych rękodzielników. W obiekcie organizowane są wystawy malarstwa, fotografii i rzeźby kaszubskiej artystów plastyków i rękodzielników.

Kościół pw. Świętej Barbary to neobarokowy kościół w Swornychgaciach powstał w latach 1912 - 1916 wskutek aktywnej działalności ks. Franciszka Drapiewskiego. Autorem projektu był Fritz Kunst z Kolonii. Do roku 1980 obok murowanego kościoła stał drewniany kościółek z 1742 roku, w którym msze święte odbywały się sporadycznie. Kuria Biskupia przekazała go jednak do Kaszubskiego Parku Etnograficznego we Wdzydzach Kiszewskich.

Patronką nowo wybudowanego kościoła została św. Barbara, szczególnie czczona przez rybaków. Zapewne ze względu na to, że mieszkańcy Swornychgaci zajmowali się rybołówstwem. Świątynia została zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce i otynkowana. Dach pokryto czerwoną dachówką. Sylwetką kościół nawiązuje do starej kaszubsko-pomorskiej tradycji architektonicznej. Hełm wieży, wykonany z miedzianej blachy, kształtem przypomina cebulę.

Wchodząc do wnętrza kościoła warto zwrócić uwagę na polichromie, których autorem jest brat księdza Franciszka Drapiewskiego - Władysław. Kolorystycznie nawiązują one do krajobrazów okolicy. Ciekawe są również trzy ołtarze i organy o bogatej dekoracji. Wykonali je artyści z Bawarii. Uwagę przykuwają również wspaniałe żyrandole wykonane z drewna i rogu.

W okresie letnim kościół zapełnia się nie tylko mieszkańcami, ale i turystami, uczestnikami obozów i spływów. Liturgia wówczas ma specyficzny wymiar, często międzynarodowy, uświetniana jest poprzez grę na gitarach i śpiew.